Blog 0001 – “Het Magische Duo”

 

Een voetbalclub leiden… het blijkt geen makkelijke opdracht te zijn.
Dat hebben we, als Clubfan, zelf ook een aantal jaren (waarin ook geen prijzen werden gewonnen) mogen ondervinden…
Ondanks al die magere jaren bleef het Brugse legioen trouw op post in Jan Breydel, en daar mag Club ONS natuurlijk dankbaar voor zijn. Af en toe eens een mooie prijs pakken, dat ontbrak toch vaak en het deed pijn om te zien dat de concurrentie daar wel in slaagde.
Niet dat we in die mindere periode altijd een zwakke kern hadden… Soms was er inderdaad te weinig kwaliteit in de kern, maar vaak was deze gewoon ook iets te onevenwichtig samengesteld. Of zat de mentaliteit niet goed bij enkele spelers.

 

Maar het probleem schuilde vooral ook in de bestuurskamer. Verschillende personen passeerden er de revue, en de sportieve directeurs én trainers volgden elkaar snel op.
Een duiventil dat zich ook vaak weerspiegelde op het veld. “On-Brugs” nochtans, want Club was in al die jaren ervoor net het toonbeeld van stabiliteit geweest.
De transfers waren niet meer wat we mochten verwachten van een topclub als Club Brugge. Ik denk spontaan terug aan de periode waarin Arnar Grétarsson de transfers regelde en we het moesten stellen met de Griekse connectie: Dioudis, Vlachos, Fourlanos,…

 

 

Maar toen kwam plots de verlossing… Bart Verhaeghe nam Club onder zijn hoede en sleurde de ploeg van zijn hart van onder het slijk.
We herinneren ons vaak de woorden “terug meedoen voor de prijzen” en “duurzame topclub worden”. Woorden die ook zijn voorgangers al eens durfden uitspreken, maar zij waren alvast niet in hun opzet geslaagd. Vincent Mannaert werd aangetrokken vanuit Zulte Waregem en moest de transfers in de toekomst gaan regelen.
Uiteraard was de Blauwzwarte aanhang aanvankelijk opnieuw wat sceptisch ten opzichte van deze nieuwe namen in de bestuurskringen…
Maar zoveel jaren later kunnen we zeggen: DIT waren de mannen die de club nodig had!

 

Enkele jaren later kent heel Club Brugge opnieuw het gevoel van prijzen te winnen!
De goal van Refaelov in de bekerfinale tegen Anderlecht was het begin van de Brugse revolutie. Intussen zijn er opnieuw titels gepakt, werden er supercups gewonnen en werden er mooie parcours afgelegd in de Europa League én de Champions League. Uiteraard is het geen toeval dat Club terug beginnen draaien is sinds de komst van het magische duo Verhaeghe en Mannaert. De organisatie werd op punt gesteld en de club werd op alle fronten veel sterker. Denk maar aan het prachtige nieuwe trainingscomplex, de manier waarop de social media van Club tegenwoordig draait met alle prachtige filmpjes… Marketing-gewijs ook heel sterk en doordacht!

 

En niemand kan het natuurlijk ontkennen: de transfers zijn er vaak ook BOENK op. Wil dat zeggen dat Club geen slechte transfers meer doet? Uiteraard niet, en in de toekomst zal dat zeker nog gebeuren. Maar noem mij één ploeg wereldwijd waar alle transfers altijd slagen. Alleen moet de balans altijd richting de geslaagde transfers overhellen. En dat is waarin Club de laatste jaren ook gewoon zo sterk is geworden! Als voorbeeld neem ik er graag de positie bij van flankaanvaller. Na goed scoutingswerk kwam Club een aantal jaar geleden uit bij José Izquierdo. Hij was bepalend, pakte prijzen met Club, won de Gouden Schoen en werd met flinke winst verkocht. Wat nu, onze smaakmaker is verkocht? Geen probleem, ook Anthony Limbombe werd gehaald en deed het op die positie ook zeer goed. Ook die vertrok echter, maar opnieuw had Club een gepast antwoord klaar: Arnaut Danjuma werd opgevist uit de Nederlandse tweede klasse… En alweer bleek dat een geslaagde zet van Club. Na één jaar werd Danjuma al voor een pak geld verkocht aan Bournemouth.

 

Ook Denswil, Nakamba en Wesley werden dit jaar met heel wat winst verkocht en zo zet Club zijn financiële groei gewoon verder. Als supporter ben je dan wel geneigd te denken dat je op sportief vlak heel wat minder sterk zal staan. Maar dan haalt Club op korte tijd Deli binnen als vervanger voor Denswil, en moet Okereke Wesley doen vergeten. Het is misschien nog vroeg om nu al iets te concluderen, maar de eerste indrukken liegen niet vaak. Sterk werk alweer van Mannaert en co! Percy Tau moet zich uiteraard nog bewijzen op het hoogste niveau, maar ook hij lijkt ons toch iets extra te kunnen brengen. En dan is Diatta er nog niet bij, nog zo’n sterke transfer van Club. Aanvankelijk een nobele onbekende, en nu uitgeroepen als beste jongere op de Afrika Cup. Toeval? Nee!

 

Met Mignolet hebben we nu ook nog een betrouwbaar sluitstuk erbij in doel. Horvath was de jongste weken nochtans niet slecht bezig, maar uiteraard kunnen we de komst van Mignolet alleen maar toejuichen. Het is nog te vroeg om te zeggen dat Club een fantastisch seizoen tegemoet zal gaan, maar de concurrentie kijkt alvast likkebaardend naar de kwaliteit die wij hebben zitten in onze kern EN onze staff!

 

Eén ding ontbreekt nog in onze vooruitgang: een nieuw stadion! Jan Breydel is hopeloos verouderd, maar dat beseft ons bestuur gelukkig ook wel. Alleen hebben Verhaeghe en co dit niet in de eigen hand en wordt de verdere groei op dit vlak langs alle externe kanten geboycot. Toch zijn wij er van overtuigd dat ons bestuur ook daarin wel zal slagen binnen een paar jaar. En we twijfelen er ook niet aan dat het nieuwe stadion tot in de puntjes in orde zal zijn. En wees maar zeker… met onze trouwe aanhang zal het aantal abonnees en inkomsten nog gevoelig stijgen en zal er op Club helemaal geen rem meer staan.

 

Daarom: bedankt bestuur!
Bedankt voorzitter om ons eerst te redden en ons nu opnieuw zo groot te hebben gemaakt!
Bedankt Vincent, om ons elk jaar opnieuw te voorzien van een sterke kern. Dat dit geen makkelijke opdracht is, weten wij ook en dat is ook duidelijk zichtbaar bij onze concurrenten.
En uiteraard ook bedankt aan alle andere Club-medewerkers die hun steentje elke dag opnieuw weer bijdragen.

 

Van ons mogen jullie de komende jaren in elk geval gewoon op dezelfde wijze verder Bluvngoan!