Blog 0004 – “Het Clement-effect”

 

We zijn begin oktober… De Champions League-kwalificatie werd al afgedwongen en Club Brugge liet zich in de groepsfase al behoorlijk opmerken, al werden er minder punten behaald dan we verdienden. In eigen land staan we nu al aan de leiding, zélfs met een match minder te spelen. En die eerste stek hebben we allesbehalve gestolen. Dat we een schitterende kern hebben, was al geweten. Maar we hebben ook een topcoach! Ook dat wordt alweer bevestigd…

 

 

Eerst en vooral nog eens een ode aan Ivan Leko. Hij kreeg de zware erfenis om de opvolger van Michel Preud’homme te heten. Maar ook hij maakte ons kampioen, en dat meteen in zijn eerste jaar. Ook vorig seizoen had het er zeker in gezeten en etaleerde hij zijn trainerskwaliteiten in de PlayOffs, waarin Club bijzonder sterk voor de dag kwam. Alleen… aan de overkant bij Genk stond een coach met de naam Philippe Clement. En ik moet toegeven… ook ik had het wel voor de lef en de passie van Leko. Zijn afscheid viel mij zwaar, temeer omdat Clement intussen in Limburg de titel stond te vieren…

 

Dat Clement ook de juiste capaciteiten in zijn bezit had, was wel al langer duidelijk. Maar zou hij het bij ons ook wel kunnen? Want ook hij kreeg toch een zware erfenis: NOG beter doen dan Leko al deed, en eigenlijk opnieuw hetzelfde doen wat hij het seizoen ervoor al deed bij Genk: kampioen worden! Eerlijk is eerlijk: het bestuur heeft hem daarbij uiteraard geweldig goed op weg geholpen in een schitterende transferperiode. Een goede basis om op verder te werken, maar als coach moet je dan nog de maïzena voorzien om de saus te doen binden. Het is misschien nog voorbarig, maar begin oktober kunnen we toch al stellen dat Clement van Club een echte machine heeft gemaakt, of om het wat binnen de juiste context te plaatsen: een traktor met verschillende versnellingen!

 

Net als Leko de voorbije jaren, maar in tegenstelling tot Preud’homme, gaat Clement steeds uit van de eigen sterkte. Zelfs op bezoek bij Real Madrid gelooft Clement rotsvast in de eigen sterke punten om elk team te kunnen pijn doen. En met succes. Een 0-5 in Mechelen, een 2-2 bij Real en een makkelijke 4-0 tegen Gent… we hebben al slechtere weken gekend. Waar Clement sowieso wél een streepje voor heeft ten opzichte van Leko is het managen van de kleedkamer, dat kwam al een paar keer ter sprake bij de interviews van de spelers. Ook zijn tactisch inzicht is indrukwekkend. Waar we vorig jaar nog iets te afhankelijk waren van de rol van Wesley, komt het gevaar nu van alle kanten. En Clement heeft de gave om meteen de juiste keuze te maken in het bijsturen wanneer het nodig is. De 3-5-2 van Leko was bijzonder moeilijk te bespelen. Maar wat gezegd van de tactiek van Clement… We begonnen het nieuwe seizoen met een 4-3-3, die geregeld tijdens de match al eens werd vervangen door een 3-5-2. En de laatste weken legt hij zowaar NOG andere accenten, waardoor Tau en Dennis plots meermaals samen voorin staan, terwijl ze ook op de flanken opduiken om ook hun verdedigend werk te volmaken.

 

Ook een kunst van een trainer, of een trainersstaf in het algemeen: spelers beter maken, door ook de juiste dingen te zeggen én ze mooi in het gareel te houden. Een schoolvoorbeeld daarvan is de ontwikkeling van Dennis, die plots weer een pak gelukkiger lijkt te spelen en een gesel vormt voor elke tegenstander. Ik zou als tegenstrever niet graag naar Brugge trekken in de wetenschap dat je tegen het trio Diatta-Tau-Dennis dient te spelen. Drie koerspaarden die blijven lopen en constant in beweging zijn. En dan heb je daarachter nog de aanvoer van Vormer en Vanaken lopen. Geen wonder dat we al 25 keer wisten te scoren in 9 matchen. En dan is de Ketchup-fles van Clement nog niet eens elke keer deftig geopend geweest.

 

Met op de bank nog vervangers als Okereke, Openda en Diagne baden we momenteel in luxe voorin. Maar ook het verdedigend compartiment staat als een huis. Het defensieve inzicht van onze coach was al op en top toen hij als speler nog het mooie weer maakte in een Club-truitje, en ook als coach trekt hij die lijn door. Natuurlijk moeten we wel stellen: er staat echt wel een pak kwaliteit achterin. Eerst moet je nog voorbij onze verdedigende middenvelders Rits of Balanta raken, en dan krijg je nog het viertal Sobol (of Ricca) – Deli – Mechele (of Mitrovic) – Mata te zien. Mocht je deze toch eens passeren, staat er nog een ongelooflijke klasbak als Mignolet in doel. Zoveel kwaliteit helpt uiteraard om bijzonder weinig weg te geven. Maar de organisatie op poten zetten is toch ook de taak van de trainer. Het resultaat liegt er niet om: op die negen wedstrijden kregen we slechts 3 goals tegen. En dan nog een penalty op Waasland-Beveren, een eigen doelpunt van Vanaken tegen Genk, en één flatertje thuis tegen Anderlecht.

 

Clement besloot gisteren tijdens zijn interview met de woorden dat hij progressie ziet, maar dat nog niet alles op punt staat. We horen het hem graag zeggen. Dat onoverwinnelijke gevoel, want Club en Ajax zijn de enige twee ploegen in Europa die nog steeds ongeslagen zijn in ALLE competities, voelt bijzonder goed als Club-supporter. Het is nog te vroeg om al voorbarige conclusies te trekken, maar na wat we deze week al te zien hebben gekregen in deze drie wedstrijden, kijken we benieuwd en vol vertrouwen uit naar de rest van het seizoen! Wél de beste, en ook de gekste… en we zijn van niemand bang!